Έξι Φίλοι

έξι φίλοι

μία νύχτα του Απρίλη
ξεκινήσαν έξι φίλοι
μες στα μνήματα να πάνε για ν’ ανάψουνε κεριά

 

και τραγούδαγαν οι γρύλοι
και αλυχτούσανε οι σκύλοι
κι ησυχάζαν οι ανθρώποι που κοιμόντουσαν βαριά

 

ένας χάθηκε στον δρόμο
ένας σάλεψε από τρόμο
κι ένας έκλαιγε για κάποιον που ’ταν μόνο δεκαεννιά

 

ένας πήρε έναν υπνάκο
ένας έπεσε σε λάκκο
κι ένας έσβησε από μόνος πάνω σε στιγμή κακιά

 

και σωπάσανε οι γρύλοι
και κρυφτήκανε οι σκύλοι
κι ησυχάζαν οι ανθρώποι το κεφάλι στη θηλιά

 

έτσι χάθηκαν οι φίλοι
μία νύχτα του Απρίλη
και κανένας δε θυμάται τ’ όνομα τους τώρα πια

 

παιδικό

παιδικό
 

Ο άνθρωπος που περισσεύει

ο άνθρωπος που περισσεύει

Θα ζωγραφίσω το φεγγάρι και ας μην έχει βγει. Θα φτιάξω ένα πλανήτη και μέσα του θα κλείσω: το όλο, το μισό, το τίποτα. Και θα υπάρξει. Θα ζωγραφίσω τη θάλασσα. Τα ψάρια, το βυθό, τα φύκια. Τα πλοία και ας μην τα χω ανεβεί. Θα φτιάξω φινιστρίνια και μέσα τους θα κλείσω: το πήγαινε, το έλα, το αταξίδευτο. Και θα υπάρξουν. Θα ζωγραφίσω τα δέντρα, το βουνό, τα σώματα. Τα πρόσωπα των ανθρώπων και ας μην τα χω φιλήσει. Θα φτιάξω στόματα και μέσα τους θα κλείσω: το γέλασε, το μίλησε, το κλάψε. Και θα υπάρξουν. Και ας μην ξέρω να ζωγραφίζω. Θα φτιάξω ένα κύκλο και μέσα του θα κλείσω: τους άλλους, τον κόσμο, εμένα. Και εκεί θα βρω τη θέση μου. Και θα υπάρξω.
 

Το Παιχνίδι

το παιχνίδι

 

Σαν κλέφτης που μπαίνει τη νύχτα και φωνάζεις στο σκοτάδι «ποιός είσαι;»

 

Ο κλέφτης θα μπει να πάρει τα πολύτιμα και ευτελή. Να σηκώσει κούπες μπαστούνια σπαθιά και ασπίδες. Η τράπουλα δεν είναι ευτελής, σα να ’ταν μοιράστηκε.  Άκου πως συνεχίζει το παιχνίδι. Γράφει καθένας μυστικά σ’ ένα χαρτί τι θέλει να μιλήσει. Το χαρτί δεν είναι πολύτιμο, σα να ’ταν διπλώθηκε. Ύστερα διαβάζουμε χαρτιά πρόσωπα, μαντεύουμε σε ποιόν ανήκει η πληγή.

 

Ο άνθρωπος που συνοδεύει;
Ο άνθρωπος που αμφιβάλλει;
Ο άνθρωπος που φοβάται;
Ο άνθρωπος που εμφανίζει;
Ο άνθρωπος που περιμένει;
Ο άνθρωπος που περισσεύει;

 

Ποιός είσαι;

 

Αρέσει σε %d bloggers: