Τσιγγάνο τι ωραίo να σε λένε

Αγρίμι των Φαρσάλων

‘Τα καταπράσινα μάτια της

και τα πυρόξανθα μαλλιά της

συγκίνησαν όλους τους αστυνομικούς

που βρέθηκαν στο πλευρό της.’

 
Η πρόταση αυτή θα μπορούσε να είναι στίχος για το εμβατήριο ενός καινούργιου (όσο και παλιού) δόγματος μηδενικής ανοχής, μιας νέας «Έρικας» στο πλαίσιο θεώρησης της εγχώριας πραγματικότητας που αποζητά τον εξοβελισμό μεταναστών, επαιτών, ναρκομανών, αστέγων και λοιπών ανθρώπων του περιθωρίου, αν δεν αποτελούσε απόσπασμα από ρεπορτάζ για το κορίτσι που βρέθηκε σε καταυλισμό ρομά στα Φάρσαλα.
 
Το μόνο που χρειάζεται είναι η επίκληση σε μια φαντασιακή απώλεια προνομίου ώστε να κινηθούν τα αντανακλαστικά ενός ολόκληρου μηχανισμού που εμπορεύεται κατ’ επίφαση ευαισθησία, και στην ουσία πουλά μίσος για κάθε ευπαθή, περιθωριοποιημένη ή ενοχλητική λόγω διεκδικήσεων μερίδα της κοινωνίας. Χρειάζεται ένα ‘ξανθό αγγελούδι’ για να εξοπλίσει με πυρομαχικά την εφημερίδα του καταζητούμενου νεοναζί μετόχου ενάντια στους ‘διεφθαρμένους’ δημόσιους υπαλλήλους και γιατρούς που τους θέλει να εμπλέκονται σε κύκλωμα αγοραπωλησίας παιδιών αφού εξέδωσαν την ληξιαρχική πράξη γέννησης, παρά το γεγονός οτι ο νόμος προβλέπει κάτι τέτοιο χωρίς την ύπαρξη πιστοποιητικού γέννησης. Χρειάζεται ένα λευκό παιδί για να κινητοποιήσει φορείς και πολιτεία σύσσωμη στον αγώνα κατά της παιδικής εκμετάλλευσης και κακοποίησης, ενώ κανείς τους ως τώρα δεν ενδιαφέρθηκε τόσο για τα δικαιώματα των ρομά όσο και για τα παιδιά τους, ούτε και πρόσφατα αναζήτησαν ευθύνες από πολίτη που κακοποίησε δημόσια ανήλικη ρομά. Χρειάζεται ένα κοριτσάκι σαν το δικό τους για να συγκινήσει τις ευαίσθητες ψυχές κείνων των γονέων που ζητούν τώρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την άμεση απέλαση ή την κρεμάλα των επικίνδυνων τσιγγάνων που δεν λένε να εξανθρωπιστούν, ενώ ήταν οι ίδιοι γονείς που πριν λίγο καιρό υπέγραφαν για τον αποκλεισμό των ρομά μαθητών από τα σχολεία.
 
Προτείνω να μην περιμένουμε για την δικαστική αθώωση ή ενοχή του ζευγαριού που μεγάλωνε το κοριτσάκι. Να μην χαρίσουμε το χρονικό στους κανίβαλους. Να προτείνουμε μια δική μας αφήγηση χωρίς ντροπή για την ανθρωπιά που υπαινίσσεται, εφόσον και εκείνοι δεν ντρέπονται για την απανθρωπιά που τους χαρακτηρίζει. Ας μην αναζητά την ηθική δικαιώση στα γεγονότα, που ούτως ή άλλως καπηλεύτηκαν. Ας είναι κοινότοπη, ανύποπτη και ανευλαβής. Ας είναι ιδεατή.
Ας ξεκινά με μια μητέρα που δεν μπορεί να μεγαλώσει το παιδί της και μια τσιγγάνα που αντί για πέντε στόματα θα τρέφει έξι. Ας μην έχει λουστραρισμένες μάνες που σε πρωϊνά πάνελ μιλούν για την εντυπωσιακά ανεπιτήδευτη επιμέλεια των παιδιών τους. Ας έχει απλά ένα τσαντίρι, ένα στήθος που θήλασε, και μια γυμνή λάμπα στο ταβάνι. Ας μην έχει παιδικά πάρτι, διακοπές στο χωριό και κινούμενα σχέδια, αλλά χάδια που πλέκουν στα μαλλιά κοτσίδες. Και ας έχει διπλές ταυτότητες και ψευδείς βεβαιώσεις. Και ας κάνουν οι φαρισαίοι πως ξαφνικά κόπτονται για την νομιμότητα της οικογενειακής κατάστασης ενός ρομά. Ούτε πριν τους ενδιέφερε, ούτε τώρα τους ενδιαφέρει. Ούτε και θα αλλάξει κάτι στο χάλι της οικονομίας αν κοπεί το επίδομα που συντηρούσε ένα παιδί τσιγγάνων. Και αν δεν προβλέπεται επιστροφή στην αγκαλιά της τσιγγάνας, και αν είναι ιστορία που καταλήγει σε άλλη οικογένεια, ας έχει τουλάχιστον ευτυχισμένο τέλος με μια ενήλικη Μαρία που θα θα γνωρίζει πλέον από μικρή ηλικία πως τα ανθρώπινα δικαιώματα κοστίζουν όσο τα χρώματα της κεφαλής σου.
 
Θα καταλαβαίνει μετά όταν θα ακούει:
 

‘Τσιγγάνο τι ωραία, τι ωραία είναι να σε λενε
η τσιγγανιά όμως είναι δύσκολη
εγώ ξέρω, εγώ ξέρω τι σημαίνει αυτο’

 

 

(φωτογραφία: Μ. Κ.)

 

Αρέσει σε %d bloggers: