Άχρωμες φράουλες

μανωλαδα

 

μεθώ επίτηδες

γιατί με παρασέρνει το ρήμα:

μου υπόσχεται το «με»

και με σέρνει στα γόνατα μέχρι το παρελθόν που’χασα

 

(μ’ενοχλεί το πολύ φως)

 

άνοιξα ένα σκονισμένο βιβλίο και μύριζε ούζο

ο λεκές του σχημάτιζε το λακκάκι στο λαιμό σου

λίγο μόνο να το κοιτάξεις και θα διαπιστώσεις

ότι το μόνο που δε θυμίζει είναι λακκάκι σε λαιμό

 

με κυνήγησαν τρεις γιγάντιες, άχρωμες φράουλες προχθές

άχρωμες, ναι

ανοιγόκλειναν βίαια οι πόροι τους,

φτύνανε τ’αχαίνια τους, δεν καταλάβαινα,

τις πλησίασα, «δες τα χέρια σου» ουρλιάζανε

τα χέρια μου βουτηγμένα στο αίμα

και δεν τις είχα ενοχλήσει ποτέ·

γι’αυτό μάλλον

 

χθες ερωτεύτηκα στο διάδρομο με τα καθαριστικά

«πιγκάλ έχετε;»

δεν ξέρω

«δεν ξέρω»

πόσο καιρό έχω να τ’ακούσω;

 

οι καλημέρες πέφτουν πια σα λαιμητόμοι,

που ακρωτηριάζουν το νυχτερινό όνειρο

απ΄το σώμα της πραγματικότητας

βάναυσα και προκλητικά

 

κι ενώ το αίμα ρέει,

ακούγεται στο βάθος ένα τραγούδι να τελειώνει,

μα τα τραγούδια που πονάνε όταν τελειώσουν,

έχουν ονοματεπώνυμο και όχι τίτλο

(τα φώτα φεύγοντας)

 

λέξεις cytopenic | σχέδιο άπιαστος λέιζερ

 

1 σχόλιο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αρέσει σε %d bloggers: