Αυτά είναι

Είναι τα ρούχα απλωμένα στη μέση του σαλονιού εδώ και δύο μέρες.

 

Είναι που με πιάνουν νευρικά όταν κουτουλάω στα χερούλια του μετρό.

 

Είναι που όταν κάνω λεπτοδουλειές, συλλαμβάνω τον εαυτό μου να βγάζει τη γλώσσα όπως έκανε η γιαγιά μου την ώρα που κεντούσε.

 

Είναι ο φούρνος μικροκυμάτων που αντανακλά από το μπαλκόνι τα τρένα στον ορίζοντα και νοιώθω την κουζίνα μου να ταξιδεύει.

 

Είναι που πρώτα περιμένω το στιγμιαίο σου τίναγμα καθώς αποκοιμιέσαι στην αγκαλιά μου, για να με πάρει έπειτα και μένα ο ύπνος.

 

Είναι που αργεί τελικά να με πάρει ο ύπνος και σε χαϊδεύω απαλά με τις άκρες του χεριού μου, για να απαντήσεις μέσα από το ασυνείδητο με ένα χάδι του πέλματός σου.

 

Είναι που στις περιπλανήσεις μου στου Ζωγράφου ακόμα δεν βρήκα το κτήριο που με αγκάλιασε νηπιαγωγείο και περιμένω μια ανοιξιάτικη μέρα να αναγνωρίσω ένα παράθυρο και μια είσοδο για να με πάρουν τα κλάματα στη μέση του δρόμου.

 

Είναι που δεν μπορούσα να είμαι εκεί όταν φύγανε από τη ζωή αγαπημένα πρόσωπα, γι’ αυτό τους βλέπω τώρα ζωντανούς στα όνειρα μου.

 

Είναι που δεν σε αποφεύγω τόσους μήνες φίλε μου Η. επειδή πολιτικά διαφωνούμε, αλλά γιατί με πληγώνει που στηρίζεις κάτι που μας συνθλίβει όλους, όπως πριν χρόνια σε εκείνον τον καφέ που έλεγες ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν πρέπει να υιοθετούν γιατί θα είναι σκληρό για τα παιδιά αυτά που θα υφίστανται την κοροϊδία του κόσμου.

 

Είναι οι μπλούζες σου μεγαλύτερες απ’ ότι σου κάνουν και επειδή δεν το επιδιώκεις σε αγαπώ λίγακι παραπάνω.

 

Είναι που υπόσχομαι πως δεν θα ξαναδώ «το Κορίτσι με τα Μαύρα», αλλά σύντομα το αθετώ για να ξεσπάσει κάπως αυτός ο λυγμός που ‘χει σταθεί στο στήθος μου.

 

Είναι που είμαστε και οι δύο κουρασμένοι φίλε μου καλέ, αλλά εμένα μου βγαίνει με άλλο τρόπο και να με συγχωρείς καμιά φορά αν δεν με αντέχεις, γιατί δεν θα ‘θελα να γεμίσει με νάρκες η φιλία μας.

 

Είναι που με επηρεάζει η πραγματικότητα όπως τη διαβάζω.

 

Είναι που δεν βλέπω αστέρια πια τη νύχτα και αυτά που βλέπω είναι σε βίντεο, διάττοντες προς τη Ρωσία.

 

Είναι που φοβάμαι, τρέμω, αλλά δεν το ξέρει κανείς.

 

Είναι που περιμένω την άνοιξη.

 
 

Αυτά τα λίγα είναι. Και όσα μου μείνουν.

 

4 σχόλια

  1. Για να αναγνωρίσεις το νηπιαγωγείο σου πρέπει να περπατάς στα γόνατα.
    Εδώ μέσα γράφει γιατί βγάζουμε τη γλώσσα.
    κλικ

    Κι όπως έγραψε ο ποιητής:

    «Περσότερο ὅμως συλλογιέμαι τὸ κρεβάτι. Τὸ κρεβάτι μ᾿ ἔκαμε νὰ μισοθυμηθῶ μιὰ μικρὴ ἱστορία ποὺ ἐνόμιζα πὼς εἶχα κατορθώσει νὰ ξεχάσω ὁλότελα.»

    • Από τότε ήταν να το μεταφέρουν αλλού. Ίσως να μην υπάρχει πια το εν λόγω κτήριο, ίσως να αρκεστώ στο δρόμο του και μόνο. Και έχεις ένα δίκιο αλλά δεν θα ‘ναι γόνατα ακριβώς, αλλά κοιτάζοντας απ’ το παράθυρο του αυτοκινήτου στο πίσω κάθισμα και από χαμηλή σκοπιά. Γι’ αυτό εκτός από περίπατους, το γυρίζω και με αμάξι.

      Θα το κοιτάξω το βiβλίο, γιατί το ‘χω σκέφτει αν θα βραχώ λιγότερο που τρέχω όταν βρέχει.

      Αυτό που έγραψε ο ποιητής μου θυμίζει κι άλλα πολλά που θα στα πω άλλη ώρα, προς το παρόν σου δίνω αυτό.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αρέσει σε %d bloggers: