Η Μέριλ Στριπ εγκρίνει

Σήμερα έκανα αίτηση για πρακτική άσκηση σε μια εταιρία.
μεριλ στριπ

Αναμένω εξώδικο από την Μέριλ.

Αυτά είναι

Είναι τα ρούχα απλωμένα στη μέση του σαλονιού εδώ και δύο μέρες.

 

Είναι που με πιάνουν νευρικά όταν κουτουλάω στα χερούλια του μετρό.

 

Είναι που όταν κάνω λεπτοδουλειές, συλλαμβάνω τον εαυτό μου να βγάζει τη γλώσσα όπως έκανε η γιαγιά μου την ώρα που κεντούσε.

 

Είναι ο φούρνος μικροκυμάτων που αντανακλά από το μπαλκόνι τα τρένα στον ορίζοντα και νοιώθω την κουζίνα μου να ταξιδεύει.

 

Είναι που πρώτα περιμένω το στιγμιαίο σου τίναγμα καθώς αποκοιμιέσαι στην αγκαλιά μου, για να με πάρει έπειτα και μένα ο ύπνος.

 

Είναι που αργεί τελικά να με πάρει ο ύπνος και σε χαϊδεύω απαλά με τις άκρες του χεριού μου, για να απαντήσεις μέσα από το ασυνείδητο με ένα χάδι του πέλματός σου.

 

Είναι που στις περιπλανήσεις μου στου Ζωγράφου ακόμα δεν βρήκα το κτήριο που με αγκάλιασε νηπιαγωγείο και περιμένω μια ανοιξιάτικη μέρα να αναγνωρίσω ένα παράθυρο και μια είσοδο για να με πάρουν τα κλάματα στη μέση του δρόμου.

 

Είναι που δεν μπορούσα να είμαι εκεί όταν φύγανε από τη ζωή αγαπημένα πρόσωπα, γι’ αυτό τους βλέπω τώρα ζωντανούς στα όνειρα μου.

 

Είναι που δεν σε αποφεύγω τόσους μήνες φίλε μου Η. επειδή πολιτικά διαφωνούμε, αλλά γιατί με πληγώνει που στηρίζεις κάτι που μας συνθλίβει όλους, όπως πριν χρόνια σε εκείνον τον καφέ που έλεγες ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν πρέπει να υιοθετούν γιατί θα είναι σκληρό για τα παιδιά αυτά που θα υφίστανται την κοροϊδία του κόσμου.

 

Είναι οι μπλούζες σου μεγαλύτερες απ’ ότι σου κάνουν και επειδή δεν το επιδιώκεις σε αγαπώ λίγακι παραπάνω.

 

Είναι που υπόσχομαι πως δεν θα ξαναδώ «το Κορίτσι με τα Μαύρα», αλλά σύντομα το αθετώ για να ξεσπάσει κάπως αυτός ο λυγμός που ‘χει σταθεί στο στήθος μου.

 

Είναι που είμαστε και οι δύο κουρασμένοι φίλε μου καλέ, αλλά εμένα μου βγαίνει με άλλο τρόπο και να με συγχωρείς καμιά φορά αν δεν με αντέχεις, γιατί δεν θα ‘θελα να γεμίσει με νάρκες η φιλία μας.

 

Είναι που με επηρεάζει η πραγματικότητα όπως τη διαβάζω.

 

Είναι που δεν βλέπω αστέρια πια τη νύχτα και αυτά που βλέπω είναι σε βίντεο, διάττοντες προς τη Ρωσία.

 

Είναι που φοβάμαι, τρέμω, αλλά δεν το ξέρει κανείς.

 

Είναι που περιμένω την άνοιξη.

 
 

Αυτά τα λίγα είναι. Και όσα μου μείνουν.

 

Λατώ

λατώ ανεκ

Ξεκίνησε ο μεγάλος ύπνος

στους πιασμένους καναπέδες του Λατώ

ξαπλωμένοι στο πάτωμα πάνω στη μοκέτα

τα συγκρουόμενα αυτοκίνητα σε πολυέστερ λεωφόρους

διαγράφουν την πορεία προς τη κουκέτα

σημαιοφόροι του ακατάπαυστου εγώ

σ’ ένα κατάστρωμα ιδανικό

κάνουν εδώ τις διαγνώσεις για το τέλος

της εφεδρείας

 

αποκόμματατα εισιτηρίων βήματα τσάντες φιλιά

οχήματα σκουπίδια βιαστικά

σφραγίζουν την συνωμοσία

σε επίταξη την εργασία των τελευταίων φινιστρινιών

επίχρισμα από κατακόκκινο δέρμα

και περσινά σταυρόλεξα

συμπληρώνουν τα κουτάκια των κενών

της ιστορίας

 

ενώ η δαγκάνα από το μηχάνημα με τα κουκλάκια

πάνω απ’ τα κεφάλια επιβατών

μέσα στων γρήγορων ονείρων τον βυθό

πιάνει κάτι απ’ τη χαρά μιας εκστρατείας αργοναυτών

και ο ουρανός υφαλόχρωμα αντανακλά στην επιφάνεια

χίλια κέρματα και μια διαφάνεια

παρακαλούνται οι κύριοι επιβάτες όπως αναδύονται από τον αφρό

εντός ολίγου φτάνουμε στον προορισμό

της εξουσίας

 

Αρέσει σε %d bloggers: